ОмӯзишНамоз қадам ба қадам
намозқадам ба қадам
Мазҳаби ҳанафӣ
30 оят

Мулк

Аз ёд шуд: 0 аз 30
  1. 1
    تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌТаборакал-лазӣ биядиҳил-мулк, ва ҳува ъало кулли шайъин қодир.
  2. 2
    الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُАллазӣ халақал-мавта вал-ҳаёта лияблувакум айюкум аҳсану ъамало, ва ҳувал-ъазизул-ғафур.
  3. 3
    الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ۖ مَا تَرَىٰ فِي خَلْقِ الرَّحْمَٰنِ مِنْ تَفَاوُتٍ ۖ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِنْ فُطُورٍАллазӣ халақа сабъа самовотин тибоқо, мо таро фӣ халқир-раҳмони мин тафовут, фарҷиъил-басара ҳал таро мин футур.
  4. 4
    ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنْقَلِبْ إِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِئًا وَهُوَ حَسِيرٌСуммарҷиъил-басара карратайни янқалиб илайкал-басару хосиан ва ҳува ҳасир.
  5. 5
    وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَجَعَلْنَاهَا رُجُومًا لِلشَّيَاطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِيرِВа лақад зайяннас-самоад-дунё бимасобиҳа ва ҷаъалноҳо руҷуман лиш-шаётин, ва аътадно лаҳум ъазобас-саъир.
  6. 6
    وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُВа лиллазина кафару бираббиҳим ъазобу ҷаҳаннам, ва биъсал-масир.
  7. 7
    إِذَا أُلْقُوا فِيهَا سَمِعُوا لَهَا شَهِيقًا وَهِيَ تَفُورُИзо улқу фиҳо самиъу лаҳо шаҳиқан ва ҳия тафур.
  8. 8
    تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ ۖ كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌТакоду тамайязу минал-ғайз, кулламо улқия фиҳо фавҷун са-алаҳум хазанатуҳо алам яътикум назир.
  9. 9
    قَالُوا بَلَىٰ قَدْ جَاءَنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ اللَّهُ مِنْ شَيْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ كَبِيرٍҚолу бало қад ҷоано назирун факаззабно ва қулно мо наззалаллоҳу мин шайъ, ин антум илло фӣ залолин кабир.
  10. 10
    وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِВа қолу лав кунно насмаъу ав наъқилу мо кунно фӣ асҳобис-саъир.
  11. 11
    فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقًا لِأَصْحَابِ السَّعِيرِФаътарафу бизанбиҳим, фасуҳқан ли асҳобис-саъир.
  12. 12
    إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌИннал-лазина яхшавна раббаҳум бил-ғайби лаҳум мағфиратун ва аҷрун кабир.
  13. 13
    وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ ۖ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِВа асирру қавлакум авиҷҳару биҳ, иннаҳу ъалимун бизотис-судур.
  14. 14
    أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُАло яъламу ман халақ, ва ҳувал-латифул-хабир.
  15. 15
    هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ ۖ وَإِلَيْهِ النُّشُورُҲувал-лазӣ ҷаъала лакумул-арза залулан фамшу фӣ манокибиҳо ва кулу мин ризқиҳ, ва илайҳин-нушур.
  16. 16
    أَأَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْضَ فَإِذَا هِيَ تَمُورُА-аминтум ман фис-самои ай яхсифа бикумул-арза фаизо ҳия тамур.
  17. 17
    أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّمَاءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِАм аминтум ман фис-самои ай юрсила ъалайкум ҳосибо, фасатаъламуна кайфа назир.
  18. 18
    وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِВа лақад каззабал-лазина мин қаблиҳим факайфа кона накир.
  19. 19
    أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَٰنُ ۚ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌАвалам ярав илат-тайри фавқаҳум соффотин ва яқбизн, мо юмсикуҳунна иллар-раҳмон, иннаҳу бикулли шайъим басир.
  20. 20
    أَمَّنْ هَٰذَا الَّذِي هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحْمَٰنِ ۚ إِنِ الْكَافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍАмман ҳозал-лазӣ ҳува ҷундул-лакум янсурукум мин дунир-раҳмон, инил-кофируна илло фӣ ғурур.
  21. 21
    أَمَّنْ هَٰذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ ۚ بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍАмман ҳозал-лазӣ ярзуқукум ин амсака ризқаҳ, бал лаҷҷу фӣ ъутуввин ва нуфур.
  22. 22
    أَفَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِ أَهْدَىٰ أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍАфаман ямшӣ мукиббан ъало ваҷҳиҳӣ аҳдо амман ямшӣ савиян ъало сиротин мустақим.
  23. 23
    قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ ۖ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَҚул ҳувал-лазӣ аншаакум ва ҷаъала лакумус-самъа вал-абсора вал-афъида, қалилам мо ташкурун.
  24. 24
    قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَҚул ҳувал-лазӣ зараакум фил-арзи ва илайҳи туҳшарун.
  25. 25
    وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَВа яқулуна мато ҳозал-ваъду ин кунтум содиқин.
  26. 26
    قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌҚул иннамал-ъилму ъиндаллоҳи ва иннамо ано назирум мубин.
  27. 27
    فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَٰذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَФаламмо раавҳу зулфатан сиат вуҷуҳул-лазина кафару ва қила ҳозал-лазӣ кунтум биҳӣ таддаъун.
  28. 28
    قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَنْ مَعِيَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَنْ يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍҚул араайтум ин аҳлаканияллоҳу ва ман маъия ав раҳимано фаман юҷирул-кофирина мин ъазобин алим.
  29. 29
    قُلْ هُوَ الرَّحْمَٰنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍҚул ҳувар-раҳмону оманно биҳӣ ва ъалайҳи таваккално, фасатаъламуна ман ҳува фӣ залолим мубин.
  30. 30
    قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِمَاءٍ مَعِينٍҚул араайтум ин асбаҳа моукум ғавран фаман яътикум бимоин маъин.

Тарҷумаи маъно

Пурбаракат аст Он ки подшоҳӣ ба дасти Ӯст, ва Ӯ бар ҳама чиз тавоност. Ӯ марг ва зиндагиро офарид, то шуморо биозмояд, ки кадоматон некӯкортаред. Ӯ Ғолиб ва Омурзанда аст. Ӯ ҳафт осмонро табақа-табақа офарид. Дар офариниши Раҳмон ҳеч халале намебинӣ. Боз нигоҳ кун: оё ягон шикофе мебинӣ? Боз ду бора нигоҳ кун — чашмат хору хаста ба сӯи ту бармегардад. Мо осмони наздикро бо чароғҳо ороистем, онҳоро барои сангсор кардани шайтонҳо гардондем ва барояшон азоби оташи сӯзон омода кардем. Барои онон, ки ба Парвардигорашон кофир шуданд, азоби дӯзах аст, ва бад саранҷомест он! Чун дар он андохта шаванд, ғурриши онро мешунаванд, ки ҷӯш мезанад. Наздик аст, ки аз хашм пора-пора шавад. Ҳар гоҳ гурӯҳе дар он андохта шавад, нигаҳбононаш мепурсанд: «Оё бимдиҳандае ба назди шумо наомад?» Мегӯянд: «Бале, бимдиҳанда омад, вале мо ӯро дурӯғгӯ шумурдем ва гуфтем: Аллоҳ ҳеч чиз нафиристодааст, шумо дар гумроҳии бузург ҳастед». Ва мегӯянд: «Агар мешунидем ё ақл мекардем, аз аҳли дӯзах намебудем». Пас ба гуноҳи худ иқрор мешаванд — дур бод аҳли дӯзах аз раҳмат! Барои онон, ки аз Парвардигорашон нодида метарсанд, омурзиш ва подоши бузург аст. Суханатонро пинҳон кунед ё ошкор — Ӯ ба он чи дар синаҳост, доност. Оё Он ки офаридааст, намедонад? Ӯ Борикбин ва Огоҳ аст. Ӯ заминро барои шумо ром гардонд: дар атрофи он роҳ равед ва аз рӯзии Ӯ бихӯред, ва бозгашт ба сӯи Ӯст. Оё аз Он ки дар осмон аст, эминед, ки шуморо дар замин фуру набарад, ҳангоме ки ба ларза ояд? Ё эминед, ки бар шумо тӯфони сангрез нафиристад? Ба зудӣ хоҳед донист, ки бимдиҳии Ман чӣ гуна аст. Пешиниёнашон низ дурӯғ шумурданд — пас ҷазои Ман чӣ гуна буд! Оё мурғонро болои сарашон намебинанд, ки болҳо мекушоянд ва мебанданд? Ҷуз Раҳмон касе онҳоро нигоҳ намедорад. Ӯ ба ҳама чиз биност. Кист он лашкаре, ки ғайр аз Раҳмон шуморо ёрӣ диҳад? Кофирон танҳо дар фиребанд. Агар Ӯ рӯзии худро боздорад, кист, ки ба шумо рӯзӣ диҳад? Вале онҳо дар саркашӣ ва гурез исрор варзиданд. Оё он ки сарнагун роҳ меравад, ҳидоятёфтатар аст ё он ки рост бар роҳи рост меравад? Бигӯ: «Ӯст, ки шуморо офарид ва ба шумо гӯш, чашм ва дил дод. Чӣ андак шукр мекунед!» Бигӯ: «Ӯст, ки шуморо дар замин пароканд ва назди Ӯ ҷамъ оварда мешавед». Мегӯянд: «Агар ростгӯед, ин ваъда кай аст?» Бигӯ: «Илми он танҳо назди Аллоҳ аст, ва ман танҳо бимдиҳандаи ошкорам». Чун онро наздик бубинанд, рӯйҳои кофирон тира гардад ва гуфта шавад: «Ин аст он чи талаб мекардед». Бигӯ: «Бигӯед, агар Аллоҳ маро ва ҳамроҳонамро ҳалок кунад ё ба мо раҳм кунад, кист, ки кофиронро аз азоби дардовар паноҳ диҳад?» Бигӯ: «Ӯ Раҳмон аст. Ба Ӯ имон овардем ва бар Ӯ таваккал кардем. Ба зудӣ хоҳед донист, ки кӣ дар гумроҳии ошкор аст». Бигӯ: «Бигӯед, агар оби шумо дар замин фуру равад, кист, ки барои шумо оби равон биёрад?»