Ба ҷамоат дер мондам.

Чӣ тавр ҳамроҳ шудан

1. 1

   Дар саф истода, ба имом иқтидо карда намоз хонданро ният кунед.

2. 2

   Такбири оғозро дастҳоро бардошта, рост истода гӯед. Ҳатто агар имом дар рукӯъ бошад, такбир рост истода гуфта мешавад.

3. 3

   Имом ҳоло дар кадом ҳолат бошад — дар рукӯъ, саҷда ё нишаст — фавран бо такбир ба ӯ ҳамроҳ шавед. Ракаати навбатиро интизор нашавед.

4. 4

   Минбаъд ба имом пайравӣ кунед. Пушти имом Фотиҳа ва сура хонда намешавад.

5. 5

   Дар нишасти охири имом танҳо ташаҳҳудро — оҳиста, то саломи ӯ хонед.

6. 6

   Вақте имом салом медиҳад, шумо салом намедиҳед. Баъд аз саломи дуюми ӯ бо такбир бархоста, ракаатҳои мондаро адо кунед.

Ракаат кай ҳисоб мешавад

• Агар то рост шудани имом аз рукӯъ ба рукӯъ расед, ин ракаат ҳисоб мешавад.
• Агар баъд аз рукӯъ — дар саҷда ё нишаст — ҳамроҳ шавед, ин ракаат ҳисоб намешавад ва онро адо мекунед.
• Агар танҳо ба нишасти охир расед, савоби ҷамоат ба шумо мерасад, вале тамоми намозро худатон адо мекунед.

Чӣ тавр адо кардан

• Қироат — мисли аввали намоз: дар ракаатҳои адошаванда сано, Фотиҳа ва сура хонед; дар сеюм ва чоруми ҳисобӣ — танҳо Фотиҳа.
• Нишастҳоро якҷоя бо ракаатҳои бо имом хондашуда ҳисоб кунед: баъд аз ракаати дуюм ва охири худ барои ташаҳҳуд нишинед.

1. 1

   1 ракаат монд

   Бархеста, сано, Фотиҳа ва сура хонед, ракаатро адо кунед ва бо нишасти охир ва салом анҷом диҳед.

2. 2

   2 ракаат монд

   Ду ракаат хонед, дар ҳар дуяш — Фотиҳа ва сура. Нишаст як аст — охирин, баъд аз дуюм.

3. 3

   Аз чор 3 ракаат монд

   Ракаати аввали адошаванда — бо Фотиҳа ва сура, баъд аз он барои ташаҳҳуд нишинед: бо ракаати имом ин дуюми шумост. Дуюм — бо Фотиҳа ва сура, сеюм — танҳо бо Фотиҳа, сипас нишасти охир.

4. 4

   2 ракаати Шом монд

   Аввал — бо Фотиҳа ва сура, баъд аз он барои ташаҳҳуд нишинед. Дуюм — бо Фотиҳа ва сура, сипас нишасти охир.

Муҳим

• То имом саломи дуюмашро тамом накунад, барнахезед: шояд ӯ саҷдаи саҳв дошта бошад.
• Агар имом саҷдаи саҳв кунад, бо ӯ якҷоя кунед, вале пеш аз он салом надиҳед.
• Агар ҳангоми адо худатон хато кунед, дар охир саҷдаи саҳви худро кунед.
• Касе ки ба ҷумъа дер монда, ақаллан ба нишасти охир расидааст, на чор ракаати Пешин, балки ду ракаати ҷумъаро адо мекунад.