Қазо — намозҳои фавтшуда.

Қоидаҳо

• Адои намозҳои фарзи қазошуда фарз аст, витр — воҷиб. Суннатҳо қазо карда намешаванд; танҳо суннати Бомдод ҳамон рӯз то нисфирӯзӣ бо фарзаш якҷоя қазо карда мешавад.
• Бе узр тарк кардани намоз гуноҳи кабира аст: онро қазо карда, ба Аллоҳ тавба кунед.
• Қазоро дар ҳар вақт, ғайр аз тулӯъ, завол ва ғуруби офтоб, хондан мумкин аст.
• Агар камтар аз шаш намоз қазо шуда бошад, тартибро риоя кунед: аввал қазоҳоро бо навбат, баъд намози вақтро хонед. Агар шаш ё бештар қазо шуда бошад, қазоро фаромӯш карда бошед ё вақти намози ҳозира танг бошад, тартиб соқит мешавад.
• Фарзи чорракаатаи дар сафар қазошуда дар хона ҳам ду ракаат, вале дар хона қазошуда дар сафар ҳам чор ракаат адо карда мешавад.
• Намозҳое, ки дар вақти ҳайз ва нифос монданд, қазо карда намешаванд.

Чӣ тавр адо кардан

1. 1

   Қазо мисли фарзи дар вақташ хонда мешавад: дар ракаатҳои сеюм ва чорум танҳо Фотиҳа хонда мешавад.

2. 2

   Дар ният намозро номбар кунед: «аввалин (ё охирин) Пешини қазошудаам». Ҳамин тавр ҳар намози адошаванда муайян мегардад.

3. 3

   Агар бисёр қазо шуда бошад, солҳоро аз балоғат ҳисоб карда, кам-кам адо кунед — масалан, бо ҳар намози вақт. Суннати муаккадаро тарк накунед, вале ба ҷои намозҳои мустаҳаб қазо хондан беҳтар аст.

4. 4

   Агар қарз боқӣ монад, барои он аз сеяки мерос фидя доданро васият кунед.