ОмӯзишНамоз қадам ба қадам
намозқадам ба қадам
Мазҳаби ҳанафӣ
18:1–10

Каҳф

Аз ёд шуд: 0 аз 10
  1. 1
    الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجًا ۜАл-ҳамду лиллоҳил-лазӣ анзала ъало ъабдиҳил-китоба ва лам яҷъал лаҳу ъиваҷо.
  2. 2
    قَيِّمًا لِيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِنْ لَدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًاҚайиман лиюнзира баъсан шадидам мин ладунҳу ва юбашширал-муъмининал-лазина яъмалунас-солиҳоти анна лаҳум аҷран ҳасано.
  3. 3
    مَاكِثِينَ فِيهِ أَبَدًاМокисина фиҳи абадо.
  4. 4
    وَيُنْذِرَ الَّذِينَ قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًاВа юнзирал-лазина қолуттахазаллоҳу валадо.
  5. 5
    مَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِآبَائِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ ۚ إِنْ يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًاМо лаҳум биҳӣ мин ъилмин ва ло лиобоиҳим, кабурат калиматан тахруҷу мин афвоҳиҳим, ин яқулуна илло казибо.
  6. 6
    فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ عَلَىٰ آثَارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهَٰذَا الْحَدِيثِ أَسَفًاФалаъаллака бохиъун нафсака ъало осориҳим ил лам юъмину биҳозал-ҳадиси асафо.
  7. 7
    إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًاИнно ҷаъално мо ъалал-арзи зинатан лаҳо линаблуваҳум айюҳум аҳсану ъамало.
  8. 8
    وَإِنَّا لَجَاعِلُونَ مَا عَلَيْهَا صَعِيدًا جُرُزًاВа инно лаҷоъилуна мо ъалайҳо саъидан ҷурузо.
  9. 9
    أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كَانُوا مِنْ آيَاتِنَا عَجَبًاАм ҳасибта анна асҳобал-каҳфи вар-рақими кону мин оётино ъаҷабо.
  10. 10
    إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًاИз авал-фитяту илал-каҳфи фақолу раббано отино мил ладунка раҳматан ва ҳайиъ лано мин амрино рашадо.

Тарҷумаи маъно

Ситоиш Аллоҳро, ки бар бандаи Худ Китоб нозил кард ва дар он ҳеҷ каҷие нагузошт. Онро рост гардонд, то аз азоби сахте аз ҷониби Худ бим диҳад, мӯъминонеро, ки корҳои шоиста мекунанд, мужда диҳад, ки барояшон подоши некӯест, ки дар он ҷовидона мемонанд, ва касонеро бим диҳад, ки гуфтанд: «Аллоҳ фарзанд гирифтааст». На онҳо дар ин бора илме доранд ва на падаронашон. Чӣ сухани гароне аз даҳонашон берун меояд! Онҳо ҷуз дурӯғ намегӯянд. Агар ба ин сухан имон наоваранд, магар худро аз андӯҳ дар пайи онҳо ҳалок мекунӣ? Мо он чиро, ки бар замин аст, зинати он сохтем, то онҳоро биозмоем, ки кадомашон некӯкортаранд. Ва Мо ҳар чи бар рӯи он аст, хоки хушк хоҳем гардонд. Оё гумон кардӣ, ки асҳоби ғор ва катиба аз нишонаҳои Мо аҷибтар буданд? Он гоҳ ки ҷавонон ба ғор паноҳ бурданд ва гуфтанд: «Парвардигоро, аз ҷониби Худ ба мо раҳмат ато кун ва кори моро ба роҳи рост бирасон».